Ik voel mij schuldig

Gepubliceerd op 8 maart 2020 om 22:09

Laat ik beginnen met zeggen dat ik alleen maar blij ben de kinderopvang die wij hebben gekozen. Lin ging vroeger ook naar deze opvang dus toen ik Rox inschreef wilde ik haar persé op dezelfde hebben. Lin was er inmiddels al een paar jaar af, maar dat maakte verder niets uit. Wij hebben voordat Rox startte op deze opvang, een voorstel gehad voor een andere locatie. Dit hebben wij vriendelijk afgewezen, juist omdat ons gevoel bij deze kinderopvang zo goed is. En toch, toch twijfel ik. Moeten wij Rox er nu vanaf halen?

 

Ongeveer één jaar geleden kwam er een plekje vrij voor Rox. Evert werkt in ploegendiensten en ik werk op de dagen dat hij vrij is, er is altijd een van ons thuis. Toch hadden wij haar ingeschreven. Het werd drukker met ZUSJESdebruin en een vaste werkdag voor mijzelf zou fijn zijn. Dus toen er een plek vrij kwam hebben wij deze zonder twijfel geaccepteerd.

 

De meeste leidsters kende ik al van toen Lin naar dezelfde opvang locatie ging. Het voelde meteen vertrouwd en ze zijn allemaal zó lief. Aangezien Rox al 2,5 jaar oud was toen wij startte met de opvang, had zij wat moeite met het afscheid. De eerste weken heeft zij iedere keer gehuild, en hard ook. Hartverscheurend vond ik dit en ik voelde mij er totaal niet fijn bij. Zeker niet omdat wij beide “gewoon” thuis zaten. Ik was dan wel aan het werk, maar dat werk kon uiteraard ook in de avond verricht worden.

 

Langzaam aan ging het steeds een stukje beter en huilde ze niet meer. Tuurlijk stond zij niet vrolijk te zwaaien, maar het was oké. Ik ontving foto’s via de app van een hele vrolijke Rox en dat maakte mijn dag dan alweer goed.

 

In oktober mocht Rox ook starten op de peuterspeelzaal. Ik had haar hier voor ingeschreven nog voordat ze naar de kinderopvang ging. De peuterspeelzaal voelde eigenlijk niet zo goed. Veel minder zorgen voor, veel meer het leren aan. De groepen zijn veel groter, er zijn maar twee juffen en de kindjes zijn allemaal zo groot. Toch had ik besloten om een rondleiding aan te vragen. Tijdens deze rondleiding begon Rox gelijk zó lief te spelen tussen alle kindjes, dus hebben wij besloten om haar toch één ochtend in de week hier te laten spelen.

 

Ik weet nog zo goed dat wij voor de eerste keer afscheid moesten nemen bij de peuterspeelzaal. Ik verwachtte drama en voelde mij zo opgelaten. Maar wonder boven wonder, bleef ze stil. Het was prima. In de weken daarna was ze af en toe wel boos met het weg gaan, maar niet zo boos als ik haar bij de kinderopvang had gezien.

Na de kerstvakantie fietste ik met Rox naar de kinderopvang. We hadden Lin net naar school gebracht en ik was klaar om haar ook te brengen. Ik weet nog zo goed dat ze zei “Jeeeejj, school toe” toen ik haar vertelde waar ze naar toe ging. Maar toen ik de afslag richting de opvang nam, begon ze te huilen. Ze zei dat ze niet naar de kinderopvang wilde, ze wilde naar de peuterspeelzaal toe.

 

Mijn hart brak in duizend stukjes. Ik moest ze bij elkaar rapen om haar weg te kunnen brengen. In de weken daarna bleef iedere keer hetzelfde gebeuren. Als ik aangaf dat ze naar de kinderopvang ging werd ze boos en verdrietig. Dan wilde ze geen schoenen aan en werd ze boos als ik haar jas aantrok. Maar als ik haar vertelde dat we naar de peuterspeelzaal gingen dan pakte ze vrolijk haar tas en deed daar haar knuffel in.

 

Vorige week heb ik dit op de kinderopvang besproken. Wij zeggen nooit “kinderopvang” of “peuterspeelzaal” maar de namen van één van de leidsters bij beide. Geen idee hoe dit is gekomen, maar zo weet zij waar ze heen gaat. Deze leidster gaf als tip om eens de naam van een andere leidster van haar groep te noemen, gewoon om te kijken hoe ze daar op reageert.

 

Afgelopen maandag hebben wij dit gedaan en was er een stuk minder drama met de reis naar de opvang. Echter was zij verkleed in verband met carnaval, dus kan dit er natuurlijk ook mee te maken hebben.

 

Wij gaan dit nog een paar weken aankijken en hopen echt dat zij op andere namen beter reageert. Maar wat nou als er geen verandering in komt? Ik weet echt wel dat zij het leuk heeft op de kinderopvang, maar ik zit gewoon écht met een knoop in mijn maag de hele dag. De laatste weken is ze heel opstandig en dan vraag ik mij soms af, zou ze het ons kwalijk nemen dat wij haar weg brengen?

 

PS: de naam van degene die zij voorheen noemde bij de kinderopvang is de naam van een super lieve leidster. Ik weet zeker dat het niks met haar te maken heeft! Zoals ik al eerder zij is mijn gevoel bij de kinderopvang super goed en vind ik alle leidsters stuk voor stuk fantastisch. Dit is ook zeker niet een blog waarin ik de kinderopvang ik een kwaad daglicht wil zetten, want Lin heeft hier 3 jaar van haar leven 4 dagen in de week een fantastische tijd gehad.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.